Boekentassenzegening in de Sint-Joriskerk

Op zondag 27 september 2026 verzamelden gelovigen, kinderen en gezinnen zich in de Sint-Joriskerk in Sint-Joris-Winge voor een bijzondere gebedsdienst. Bij afwezigheid van de priester, die op congres was in Leuven, werd de viering voorgegaan door diaken Luc Claeys. Het werd een warme en inspirerende samenkomst die geheel in het teken stond van de start van het nieuwe school- en werkjaar en de oproep om als gelovigen daadwerkelijk de handen uit de mouwen te steken.

Zegen over boekentassen, apparatuur en knuffels

Een van de hoogtepunten van de gebedsdienst was de traditionele boekentassenzegening. Diaken Luc Claeys sprak een zegengebed uit over de meegebrachte boekentassen, computertassen en knuffels. Hij bad voor alle kinderen, jongeren, ouders, leraren en opvoeders die samen het nieuwe school- en werkjaar aanvatten. In het gebed werd gevraagd om kracht om te leren, moed bij tegenslag, en vriendschap en inspiratie op de weg die voor hen ligt.

Diaken Luc Claeys besprenkelde de tassen tijdens
de zegening met wijwater

De preek: Een spiegel van twee zonen

In de homilie stelde diaken Luc Claeys het evangelie uit Matteüs (Mt 21, 28-32) centraal. Hierin vertelt Jezus de gelijkenis van een vader die zijn twee zonen vraagt om te gaan werken in de wijngaard. De diaken legde een sprekende link met de eigen streek, waar de glooiende heuvels met hun rijke wijngaarden (onder meer in Houwaart, Holsbeek en Molenbeek-Wersbeek) een vertrouwd beeld vormen. Een wijngaard is immers geen siertuin om in te luieren, maar vraagt constante zorg en hard werk.

In het verhaal reageren de twee zonen heel verschillend:

De eerste zoon weigert eerst direct met een "Ik wil niet", maar krijgt later spijt en gaat alsnog aan de slag.

De tweede zoon antwoordt heel beleefd met "Ja, heer!", maar zet uiteindelijk geen enkele stap in de wijngaard.

Diaken Claeys vertaalde dit voorvaardig naar ons eigen dagelijks leven. We kennen allemaal de "tweede zoon": snel 'ja' zeggen om van het gezeur af te zijn — zoals een tiener die belooft zijn kamer op te ruimen maar op zijn smartphone blijft tokkelen, of op school en in het geloofsleven wel vrome woorden uitspreken, maar doordeweeks niet thuisgeven.

Aan de andere kant staat de "eerste zoon": iemand die eerst tegenspreekt of sputtert, maar uiteindelijk toch klaarstaat wanneer het erop aankomt — zoals de jongere die bromt over een familiebezoek maar later attent de koffie helpt inschenken, of iemand die stilzwijgend bijspringt bij de voedselbank.

Geen mooie beloftes, maar daden

De kernboodschap van de preek was helder: God zoekt geen praters, maar doeners. Het gaat in het geloof niet om mooie beloftes of vrome woorden alleen, maar om het hart en de vruchten die we dragen in de praktijk. De wijngaard van God is onze eigen leefwereld: onze gezinnen, scholen en parochie.

Toch sloot de diaken af met een bemoedigende noot: het is nooit te laat. Zoals de eerste zoon zich later bedacht, geeft God ons elke dag opnieuw de kans om tot inkeer te komen en met heel ons leven 'ja' te zeggen.

Verbondenheid en ontmoeting

Naast de lezingen en de zegening kenmerkte de dienst zich door een grote betrokkenheid. Kinderen werden rond het altaar uitgenodigd voor het Onze Vader, en er klonken hoopvolle liederen. Ook werd er tijdens de omhaling aandacht gevraagd voor de ondersteuning en integratie van migranten en vluchtelingen, naar aanleiding van Wereldmigrantendag.

Met de zegen en zending gingen de aanwezigen gesterkt naar huis om – vol moed en inspiratie – het nieuwe jaar in te stappen.